Vísnahornið

Móðir jörð

Virkjum og álverum orkuna seljum,
útum allt land tekur stóriðjan völd.
Alls ekki láglauna vinnu við veljum
svo verkamenn fáum að utan í kvöld.

Bæta skal atvinnu úti á landi,
orkan úr jökulám landsins gjör nýtt.
Svo framkvæmdir ekki á aurunum strandi,
fá álverin rafmagnið næstum því frítt.

Eftir það kraftur úr fossunum fjarar,
flennistór lón þar sem landsvæði var.
Mengun í lofti og mátturinn hjarar,
móðir jörð vanvirt, hún á varla svar.

Er það svo þannig sem þetta á að vera,
þorum við ekki að verja okkar land?
Ættlum við þegjandi ekkert að gera,
aðgerðarlaus þar til fer allt í strand?

Fólkið er hrætt við að hafa ekki gæði.
heldur að ef engin stóriðja fæst.
Fátæktin öllum í einu þá næði,
annað í stöðunni virðist harðlæst.

Þröngsýnin landinu deyðir og drekkir,
með djöfulgang rífur og tætir allt hér.
Náttúru töfrana þjóðin ei þekkir,
því aðeins peninga loforðin sér.

Ingibjörg Birgisdóttir
15. maí 2007