Vísnahornið

Sólaruppkoman í morgun 1. október 2005 var tilkomumikil eins og oft er á þessum árstíma er sólin kemur upp í bak fjallana í austri og á stundum með miklum litaljóma upp í ský himinsins sem breytileg eru frá degi til dags. Í tilefni þessa birtum við hér hið fallega ljóð Davíðs Stefánssonar (1895-1964) frá Fagraskógi en á þessu ári voru 100 ár frá fæðingu hans. Páll Ísólfsson (1893-1974) á síðan gríðarlega fallegt lag við þetta ljóð Davíðs. 12. október er fæðingardagur Páls og verður afmælishald þannn dag í Lista- og menningarverstöðinni Hólmaröst á Stokkseyri eins og venja hefur verið hefur til undanfarin ár.

Í dag skein sól.

Í dag skein sól á sundin blá
og seiddi þá er sæinn þrá
og skipið lagði landi frá
hvað mundi framur farmann gleðja.
Það syrtir að er sumir kveðju.

Ég horfi ein á eftir þér
og skipið ber þig burt frá mér.
Ég horfi ein við ystu sker,
því hugur minn er hjá þér bundinn
en löng er nótt við lokuð sundin.

En ég skal bíða og bíða þín
uns nóttin dvín og dagur skín.
Þó aldrei rætist óskin mín,
til hinsta dags ég hrópa’ og kalla,
svo heyrast skal um heima alla.